zelf bepalen wat binnenkomt

Is noise-cancelling meer dan alleen stilte?

"Mijn hoofd gaat altijd alle kanten op."

Als het volledig stil is, maakt het zelf lawaai. Ideeën, to-do's, oplossingen voor problemen die misschien nog niet eens bestaan. Alles tegelijk. Alles even belangrijk.

Daarom werk ik het liefst wanneer ik het gevoel heb dat men mij gerust laat. 's Avonds laat. Of heel vroeg in de ochtend. 

Geen mails. Geen berichten. Geen gedoe.

Dat alleen al maakt verschil. Mijn hoofd moet dan niet constant op scherp staan voor wat er kan binnenkomen. 

Alleen merk ik dat die momenten mij steeds meer energie kosten. Soms ben ik te moe. Soms lukt het mij niet om zo vroeg op gang te komen. Dus probeer ik die cocon nu ook op andere momenten te creëren. Niet wachten tot de wereld stilvalt, maar zelf rust proberen maken.

Toch werkt volledige stilte voor mij ook niet.

Ik werk eigenlijk het best met twee stemmen tegelijk. De stem van een ander op de achtergrond — een podcast, soms tv — en mijn eigen stem in wat ik maak.

Geen muziek. Muziek leidt mij net niet genoeg af. Mijn gedachten krijgen dan opnieuw ruimte om alle kanten uit te gaan. Ik dwaal makkelijker af naar bijzaken, to-do's of dingen die ik nog moet oplossen.

Een podcast is anders. Een stem die gewoon doorloopt. Als ik iets mis, maakt dat niet uit. Ik pik weer aan. Maar er is nét genoeg houvast om mijn hoofd niet volledig zijn eigen richting uit te laten gaan. Het is een constante laag. Niet dwingend, maar aanwezig genoeg.

Ik merk dat ik twee dingen tegelijk moet doen om echt te kunnen concentreren. Naar een podcast luisteren en creëren. Naar tv kijken en tegelijk ideeën opdoen of aan mijn website werken.

Eén stem alleen is te weinig — dan begint mijn hoofd zelf extra kanalen te openen. Meer dan twee is te veel — dan raak ik overprikkeld.

Twee is precies goed.

Wat daar ook bij speelt, is dat wij net voor mijn burn-out verhuisd zijn. Door de situatie waarin we toen terechtgekomen zijn, bracht onze woonsituatie veel spanning met zich mee. Mijn thuis en mijn atelier voelden toen niet vanzelf veilig.

Dat heeft iets veranderd.

Ik heb gemerkt dat ik mijn eigen cocon moet maken. Anders raak ik mijn focus te snel kwijt. Noise-cancelling op. Podcast aan. Mijn aandacht afbakenen. Zelf bepalen wat er binnenkomt.

Ik merk ook dat fysieke afstand helpt. Wanneer ik in Lissabon ben, komt inspiratie vaak vanzelf terug.

Niet meteen. De eerste dagen moet ik precies eerst acclimatiseren. Mijn hoofd heeft tijd nodig om te beseffen dat het ergens anders is.

Maar daarna ontstaat er ruimte. Alsof bepaalde kanalen stiller worden.

Niet alles uitschakelen. Maar genoeg afschermen.

Zo kan ik werken. Zo kan mijn eigen stem weer bovenkomen.

Zo werkt het voor mij.