eindelijk tijd ... en dan

Eindelijk.

Waar het in België vooral draaide om afspraken, administratie en alles wat moest, zijn we weer in Lissabon. Hier voelt mijn hoofd toch altijd net iets lichter.

En toch… zodra er ruimte ontstaat voor autonoom werk, gebeurt er iets geks.

Plots zie ik niet één nieuw project, maar twintig. Mixed media werken, One Page Stories… Alles lijkt tegelijk te roepen: "Begin met mij!" 😅 Alsof het plots allemaal nú moet gebeuren.

En dan slaat de twijfel toe. Ik begin voor me uit te staren en verlam als het ware. Er is zoveel gaande in mijn hoofd dat het geen uitweg meer vindt. Waar begin ik? Ondertussen tikt de tijd verder. En wat als er gewoon niet genoeg tijd is om alles uit te werken wat in mijn hoofd borrelt? Wat als er weer andere verplichtingen tussenkomen?

Ik verlang dan zó naar tijd om gewoon te laten ontstaan wat in mijn hoofd zit. Zonder ruis. Puur een beeldende vertaling maken van hoe ik de wereld zie en wat er in mij omgaat.

En zelfs als die tijd er wél is, word ik soms overvallen door al die gedachten en gevoelens. Alsof mijn hoofd even vastloopt.

Herkenbaar?

Ik heb ondertussen geleerd dat het antwoord zelden in méér nadenken zit. Noise cancelling op, me even afzonderen en gewoon beginnen. Klein.

Een penseelstreek. Een schets. Eén draadje borduren.

Vaak is het niet het grote plan dat me weer op gang helpt, maar die eerste kleine stap. En voor ik het besef, ben ik weer helemaal in mijn eigen wereld verdwenen.

Misschien is creëren soms gewoon durven vertrouwen dat de volgende stap zich vanzelf laat zien.

En meestal blijkt die eerste kleine stap uiteindelijk veel belangrijker dan het perfecte plan.