de waarde van feedback

Over innerlijk zoeken en de blik van een ander.

Soms helpt het om even afstand te nemen van je eigen werk en het te zien door de ogen van iemand anders. Feedback wordt dan geen oordeel, maar een soort spiegel die uitnodigt om verder te zoeken.

Ik merk dat ik vooral naar feedback vraag op momenten dat ik zelf al twijfel. Niet omdat ik onzeker ben, maar omdat ik voel dat het werk nog niet helemaal juist zit. Dat er nog iets wringt, iets openligt. Op die momenten ben ik zoekende, en precies dan helpt het om iemand anders te laten meekijken.

De feedback die ik vraag, is geen bevestiging. Ook geen richtingaanwijzer. Ze is een vertrekpunt. Iets om van daaruit opnieuw verder en dieper te zoeken.

Vaak vraag ik feedback aan mensen die zelf geen kunstenaar zijn. Zij kijken op een andere manier naar het werk, zonder al die technische of artistieke reflexen. Dat opent perspectieven waar ik zelf soms nog niet bij kan. Ik merk dat dit hen soms wat ongemakkelijk maakt — alsof ze bang zijn iets verkeerds te zeggen.

Maar ik vraag hun feedback niet omdat ik hun idee wil overnemen. Ik vraag het omdat ik mezelf wil uitdagen.

Wat iemand zegt, neem ik niet letterlijk mee. Het zet iets in beweging. Het daagt me uit om mezelf en mijn werk opnieuw in vraag te stellen, om scherper te voelen waar het voor mij over gaat. Soms bevestigt het wat ik al voelde, soms legt het iets bloot dat ik nog niet kon benoemen.

Misschien gaat feedback voor mij precies daarover: wat er gebeurt wanneer dat innerlijke zoeken wordt gespiegeld door de blik van een ander.

Feedback helpt me niet om antwoorden te vinden, maar om betere vragen te stellen. En net daarin kan ik verder.